BRUGS LABEL FESTIVAL : EEN SUCCES

Omdat de Cactus weinig interesse toont voor groepen uit de eigen regio, organiseerde de vzw Piranha gisteren voor de eerste keer een Brugs Label Festival. Zes Brugse rockgroepen gaven in de Magdalenazaal behoorlijk van katoen. En elk op een andere manier : zes groepen, zes rockgenres. Een prima georganiseerd festival en de kwaliteit lag merkbaar hoger dan wat we vaak van buitenlandse groepen in de Cactus Club te zien krijgen. Maar dat er iemand van de Cactus aanwezig was om toch een beetje op de hoogte te blijven van wat er reilt en zeilt in deze stad, dát was te veel gevraagd.

Top of the bill was Red Zebra, het veteranenclubje van Peter Slabbynck. Punkers-voor-het-leven zijn het, onvoorwaardelijke goeierds die op een podium transformeren tot angry young men -want ze blijven young- met een afkeer van alles wat naar McDonald's ruikt. Slabbynck en co. teren niet langer op de oude successen, maar beuken aan de lopende band short story's aan elkaar, met veel subtiele wijsheden ('Punks don't have barbecues') en adviserende aforismen ( 'Fuck the world but fuck me first', 'Don't put your head in a bucket'). De Two Bikinis die tijdens deze laatste song de dartele flexibiliteit van hun slanke lijfjes demonstreren, verraden evenwel de wérkelijke drijfveer van de Zebra's om ermee door te gaan. Nogal doorzichtig, geef toe, maar dan is zo'n T-shirtwedstrijd zoals ze die op geregelde tijdstippen organiseren natuurlijk nog doorzichtiger … Angry young men of dirty old men, wie zal het zeggen?

Het Brugs Label Festival begon stipt om zes uur met de prille probeerselen van een groepje dat vooral in het Sint-Andreaslyceum heel populair is : Struik & The Sideburns. Zo'n groepje dat nog twijfelt tussen kleinkunst, rock of pop. Zanger Wim Defraeye stond erbij alsof het hem eigenlijk allemaal niks kon schelen, linkerhand in de broekzak, rechter- aan de microfoon, en maar brabbelen in een taaltje dat evenzeer Engels kon zijn als Nederlands, maar misschien wel aanleunde bij het Esperanto. De titel van hun openingsnummer 'Frustration' was ongeveer het enige woord dat enigszins verstaanbaar klonk. Frustration? Je zou voor minder, als je ouders je naar Sint-Andreas sturen…

Vanaf de tweede groep hebben we niks dan kwaliteit gezien en gehoord. Vijf groepen, vijf totaal uiteenlopende genres : eerst neo-newwave met Foetal Void, daarna bluesrock met The Chumps, metal met After All, hospitaalrock van Spaceman Spiff en -zoals gezegd- veteranenpunk van Red Zebra (ach, we zijn natuurlijk gewoon jaloers!).

Van Foetal Void is ons vooral de wall of sound bijgebleven : met weinig instrumenten werd hier een bijzonder vol geluid gecreëerd waarin zanger Tom Cornille ongestoord zijn imitatienummertjes kon opvoeren. Eerst was hij Iggy Pop, dan weer David Bowie, even later kwam Jim Kerr om het hoekje kijken en dan was het weer David Gahan. Het was misschien allemaal wat uit-de-tijd wat ze deden, maar ze deden het wel bijzonder aangrijpend en geloofwaardig. De set eindigde met onheilspellende geluiden die gaandeweg uitgroeiden tot een monumentale, maar nogal zwaarmoedige compositie.

De bluesrockgroep The Chumps kwam net op tijd, want we begonnen al depri te worden. Zanger Filip Bohyn voelt zichzelf -dat zie je aan alles- een kloon van Jim Morrison en aapt hem dan ook graag na. Maar vermits blues vooral recyclagemuziek is en omdat bluesmuzikanten zich doorgaans niet al té au serieux nemen, stoot zo'n pose zeker niet af. De composities van The Chumps zijn overigens ook allemaal gecomponeerd op basis van sjablonen, dat hoor je zo. We moesten sterk denken aan The Bintangs en The Golden Earring, maar bij bluesgroepen moet je altijd wel aan iémand denken. Belangrijker was dat deze jongens erin slaagden een aanstekelijke ambiance op te bouwen en toen het afgelopen was, was ik zelfs helemaal depri-áf.

After All (foto) dan, na Bombardier Brugges grootste naam in de metaalindustrie. We zijn niet zo thuis in de terminologie die in deze kringen gebruikt wordt, we zijn ook absoluut geen liefhebber van dit soort muziek, maar je hoefde geen kenner te zijn om te zien dat dit Grote Klasse was. En waren we enkele jaartjes jonger geweest, dan hadden we deze herrie wellicht aangewend om onze ouders op stang te jagen. Maar wat een energie! Zanger Piet Focroul braakte voor onze voeten zijn leven uit zijn lijf en we accepteerden de volle lading alsof we ons persoonlijk verantwoordelijk voelden voor zoveel onrechtvaardigheid in de maatschappij. Dit was niet gewoon zingen meer, dit was woorden kotsen. En ondertussen stond zijn hele omgeving in lichterlaaie; niet te begrijpen hoe het komt dat dat extreem lange haar van de gitaristen geen vuur vatte. Me dunkt dat één van hen toch eens prijs gehad heeft, die Erwin Casier had vroeger toch ook lang haar ?

Na After All Brugges nieuwste revelatie : Spaceman Spiff, finalisten van Humo's Rockrally 1999 en ondertussen al behoorlijk thuis in de Belgische rockwereld. Ze kwamen er hun cd 'Pharmacy Block 45' voorstellen en deden dat met de nodige versierselen op het podium : gekleurde neonlampen en een lichtbak moesten de songs in hun juiste context loodsen. Heerlijk melodische popmuziek, een beetje Grandaddy, een beetje Placebo, uitstekend allemaal, maar wellicht te klonerig om door te breken. Niks van aantrekken, dat dachten we van Arid en Lemon ook.

Het eerste 'Brugs Label Festival' was een succes : goed georganiseerd, schitterende optredens en ondanks de grote diversiteit van genres waren er geen relletjes. De security had haast geen werk, het Rode Kruis al evenmin. Dat kwam ook doordat er eigenlijk wel bijzonder weinig volk was komen opdagen. Zou dát de reden zijn waarom Cactus geen interesse heeft voor Brugse groepen : omdat ook de Bruggelingen geen interesse tonen?

Reageer hier op dit artikel. Lees uw bijdrage in ons forum (rechts)

We kregen ondertussen al een boze brief van een Cactus-fan die beweert dat er wél iemand van de Cactus aanwezig was -hij zegt niet wie. Hij beweert ook dat de Cactus weinig Americana programmeert en situeert Bob Dylan ook al bij Americana. Hij beweert ook dat er aan de Jam Session die de Cactus organiseert weinig Bruggelingen deelnemen (o ja?) en bovendien meent hij dat wij iets met De Kluiver te maken hebben. Kortom, hij lult er maar op los. Lees zijn brief op ons forum.

Moon Art Gallery, 19 oktober 2003