De hele week lang resideerden Chris Joris, Frank Vaganée, Nico Schepens, Free Desmyter en Axel Gilain in De Werf om er de opnames te maken voor de nieuwe cd van de Chris Joris Experience, Marie's Momentum, die in augustus op Jazz Middelheim wordt voorgesteld. Gisteren werd de creatieweek feestelijk afgesloten met een slotconcert.

Ik herinner me een voorval uit begin jaren tachtig. Als onervaren maar idealistische leraar had ik Chris Joris en zijn groep Bula Sangoma uitgenodigd in de beroepsschool waar ik toen les gaf, en waar hout- en metaalbewerkers, elektriciens en coiffeuses opgeleid werden. Het concert kaderde in een project om jongeren kennis te laten maken met andere culturen. Ik had de groep beziggezien op Sfinks en was ervan overtuigd dat ze ook mijn pupillen zouden kunnen begeesteren. Groot was mijn ontgoocheling toen Chris Joris arriveerde met amper twee percussionisten en de rest van de groep thuisgelaten had. Het werd een regelrechte flop en Joris is toen vroegtijdig opgestapt wegens een gebrek aan respect vanwege het publiek. Zelden ben ik zo beschaamd geweest.

Later heb ik Chris Joris nog heel vaak ontmoet op festivals en concerten waar ik als journalist toegang had tot de backstage, maar hij herkende me gelukkig niet meer, afin dat hoop ik toch. Iedere keer als ik hem bezigzie, moet ik terugdenken aan dat voorval, al is het bijna dertig jaar geleden. Ook gisteravond in De Werf, waar hij de hele week gewerkt had aan de nieuwe cd Marie's Momentum.

Deze titel, die ook de titel is van een track op de nieuwe cd, slaat op Marie, het nieuwe lief van Chris Joris, "met wie ik de rest van mijn leven samen wil doorbrengen", zoals hij zei. Chris verloor zijn levenspartner bij een tragisch verkeersongeval en legde het rouwproces vast op de cd Out of the night.

Het was geen gewoon concert gisteravond, want ook de liveuitvoeringen zouden opgenomen worden om eventueel op de cd te zetten. In het midden van de scène stond opnameapparatuur, er waren meer microfoons dan gewoonlijk, over de pianovleugel lag een doek en contrabassist Axel Gilain speelde de hele tijd met zijn rug naar het publiek.

Na drie composities kwam Chris Joris naar voren om te vertellen dat het niet echt naar zijn zin verliep: het ging er veel te stijfjes aan toe. Het was alsof zowel publiek als muzikanten zich in een keurslijf bevonden. Het voelde niet aan als een liveconcert, zei hij, maar als een studioconcert met publiek: "Willy Schuyten kondigde ons daarnet aan met de woorden 'deze groep staat op scherp'. Dat klopt wel, maar dan: op het scherp van de snede. Vrijwel alles wat we vandaag spelen, is splinternieuw, nog geen week oud. Het is nog wat zoeken naar de juiste sfeer, de juiste emoties." De eerste opname, Green Thumb, zouden ze in het tweede deel zelfs overdoen. De suite Song of Mercy zat wél goed en ook de wals Marie's Momentum was oké, misschien ietsje te snel. Hij hoopte in elk geval dat muzikanten én publiek wat losser zouden worden.

Imsomnia moesten ze drie keer heropstarten, maar leverde het eerste open doekje op, voor saxofonist Frank Vaganée, die de hele tijd stond te waterdansen zonder water, terwijl hij op zijn instrument blies. Toch was de spanning op het gezicht van de muzikanten te lezen, pianist Free Desmyter zat zelfs haast met zijn neus op de partituur. Ook Nico Schepers blies heel geconcentreerd op zijn trompet, bang om fouten te spelen. De eerste set werd beëindigd met Naked Racoon, een compositie met veel percussie en belletjes.

Na de pauze kondigde Joris een special guest aan: Kimberly Dhondt die Alfonsia Y El Mar zou zingen, een Argentijnse zamba van Ariel Ramírez en Félix Luna, die bekend werd door Mercedes Sosa, maar ook gezongen wordt door Christina Branco en Avishai Cohen. De jonge zangeres, een studente nog, deed dat uitstekend. Er werd zelfs 'Bravo!' geroepen achteraf. We kregen enkele lange percussiesolo's, met Chris Joris op conga's en jumbee (je kon het talkpoeder zien stuiven en zelfs ruiken) en op The Call speelde hij zelfs triangel én drum tegelijkertijd. Deze compositie was opgebouwd als een opeenvolging van finales. We kregen nog een melodie funèbre en Green Thumb werd nog eens overgedaan.

"Bedankt om te komen," zei Joris bij de begroeting. "Ik hoop u een volgende keer terug te zien op een écht concert."

(KV, 190610)