Black & Light, tot 7 juli in galerie KR-Line

In galerie KR-Line in de Gentpoortstraat stelt dezer dagen een fotograaf tentoon die pretendeert 'zijn kijk op de problemen in onze maatschappij' weer te geven. Meer specifiek heeft hij het over 'geld, drugs, alcohol, geweld, beletselteken'. Dat laatste om aan te duiden dat er wel meer problemen zijn. Wouter Vervaeck, want over hem gaat het, wil de aandacht trekken op al deze problemen door ze te laten 'oplichten' in het duister van het grote zwijgen. Door het gebruik van reflecterende verf wil hij aantonen dat er voor elk probleem een oplossing bestaat. Geeft hij een oplossing? Neen. Toont hij hiermee aan dat er een oplossing is? Neen. Hij zou dus beter zwijgen.

Voor zijn serie Black & Light, die thans in KR-Line te bezichtigen is, is Vervaeck naar eigen zeggen uitgegaan van de uitdrukking 'Horen, zien en zwijgen': "In elke familie of vriendenkring komt wel eens een probleemsituatie voor. Iedereen heeft het gezien, iedereen heeft het gehoord, en iedereen zwijgt erover. En waarom doet men dat? Men wil zijn eigen ego beschermen! Men wil geen gezichtsverlies lijden!"

Je kunt je al afvragen of de antwoorden die Vervaeck geeft kloppen. Zwijgt men om zijn ego te beschermen of om geen gezichtsverlies te lijden? Of zwijgt men om het probleem niet nog erger te maken dan het al is? Ik zou nog wel tientallen redenen kunnen opgeven waarom 'zwijgen' soms de beste oplossing is. Maar eigenlijk heb ik het er hier alleen over omdat ik dat boodschapperige van de kunstenaar gewoonweg niet vertrouw. Ik heb veeleer de indruk dat Vervaeck zijn boodschappen verzint om zijn kunstwerken meer diepgang te geven dan erin zit.

Wat zouden deze foto's hoop geven voor al deze problemen of de mogelijkheid bieden om eruit te ontsnappen? Het blacklight doet bepaalde elementen uit zijn composities oplichten. Deze techniek zou suggereren dat er licht is aan het eind van de tunnel als er over de problemen gepraat wordt. Hopelijk komen er dus veel alcoholici, drugsverslaafden, agressievelingen, verkrachters en inbrekers over de vloer, die meteen het licht zullen zien.

Vervaeck maakt gebruik van blacklightverf om zijn foto's te laten oplichten en dat levert heel speciale foto's op waarin de blauwe kleur de overhand heeft. Een ronde tafel met omgevallen flessen waaruit de wijn naar buiten gutst en langs het tafelkleed naar beneden spoelt. Moet je uit dit geënsceneerde tafereeltje nu een aanklacht tegen alcoholgebruik destilleren? Een vrouw die haar arm dichtsnoert, naast haar op de tafel ligt een oplichtende injectiespuit. Biedt deze scène hoop voor de goede afloop van een drugsverslaving?

Foto's moeten in de eerste plaats een verhaal vertellen en dat doen die van Wouter Vervaeck ongetwijfeld. Alleen is die moraliserende blablabla er te veel aan.

(VVG, 170610)