Hebben we geen coffeeshops of hoerententen in Brugge, we hebben wél een beiaard. De binnenplaats van de Stadshallen was zaterdagavond goed volgelopen voor het 'inauguratie-concert' van het opgelapte carillon. Veel bejaard volk, vandaar ook het woord beiaard, en het was dan ook een plezier om de drie klokkenspelers achteraf te zien genieten van hun zegepraal, als hadden ze zopas de top van de Mount Everest bereikt. Een afdaling van 355 trappen om als gewone mensen onder de fans te komen, is ook niet niks. Bloemen, omhelzingen, handtekeningen, zakdoeken, het hoorde er allemaal bij.

Het was bijzonder koud zaterdagavond en veel knarren waren er niet op gekleed om anderhalf uur op een stoel te zitten voordat ze aan de receptie toe waren. Die was gelukkig binnen. Voor het concert begon, hadden ze drie sprekers moeten aanhoren, die alle drie min of meer hetzelfde vertelden. Een van hen was Yves Roose die een overzicht gaf van de activiteiten van '500 jaar beiaard', met inbegrip van het kakafonieconcert (sic) op 10 oktober, wanneer u zelf eens het carillon onder handen mag nemen. Via een videoscherm konden we gisteravond de drie vedetten rechtstreeks zien spelen, en ik kan u verzekeren: dat ziet er niet moeilijk uit. Simpele noten allemaal. Fluitje van een cent.

Het concert werd ingezet door Belgian Brass, een koperensemble o.l.v. Manu Mellaerts dat langs de zijkanten van de binnenplaats naar voren schreed om er Canzon duodecimi toni van Giovanni Gabrieli te spelen. Het viel overigens op hoe prachtig dit brassensemble klinkt in deze omgeving. Zou het geen idee zijn om de openluchtconcerten van de Dienst Cultuur in het vervolg op deze binnenplaats te laten doorgaan?

Het concert was zo opgevat dat we afwisselend Belgian Brass en het carillon voorgeschoteld kregen. "Samenspel zat er nog niet in", zei Frank Deleu ons achteraf. "Het was té riskant. Het was voor elk van ons de eerste keer dat we het carillon bespeelden en we moeten er nog gewoon aan worden." Deleu is alvast tevreden over de restauratie: "Het verschil is enorm. Het is gewoon een ander instrument. De klank is veel zachter, veel minder metaliek dan vroeger."

Toegegeven, het was een spannend ogenblik gisteravond rond twintig voor negen, toen de stadsbeiaardier het vernieuwde carillon mocht ontmaagden. Er kon van alles fout gaan, want van repetities was er geen sprake geweest. Waren de klepels goed bevestigd? Was het klavier goed gestemd? Zouden enkele klokken naar beneden donderen? Voldeed de klank die ze voortbrachten aan de verwachtingen?

Met Twenty-one ways upon the Bells van Thomas Robinson werd de ontmaagding volbracht. Robinson had er slechts twintig geschreven, maar aangezien er eenentwintig nieuwe klokjes waren, mocht er voor de gelegenheid eentje bij. Met het Preludium van Jef Denyn kregen ook de grote klokken een eerste beurt.

Toen Belgian Brass en Wim Berteloot elkaar afwisselden met Oude Franse Dansen van Claude Gervaise hoorden we voor het eerst wat valse noten, maar dat is naar het schijnt eigen aan een beiaard. Organist Kris Van Ingelgem schreef speciaal voor dit concert het drieluik Ik zag Caecilia komen. Jean-Pierre Hautekiet bespeelde hierop de 26 historische Dumeryklokken, Berteloot de 21 nieuwe klokjes en Frank Deleu de hele santeboetiek. In de compositie zaten enkele knipoogjes naar de Kunst der Fuge van J.S. Bach. Ook in de Hornpipe Humoresque van Noel Rawsthorne hoorden we flarden Bach en Vivaldi. Heel even dachten we dat Yves Roose en zijn Adinda een volksdansje zouden uitproberen, maar de schepen had het gewoon te koud gekregen en ging zijn jas halen.

Het concert werd afgesloten met een prachtige versie van Granada van Augustin Lara door de Belgian Brass en daarna kon Deleuforie beginnen. "Blij dat het afgelopen is," hoorden we iemand zeggen. "Had het nog vijf minuten langer geduurd, dan hadden ze me mogen wegvoeren wegens onderkoeling."

(JM, 140610)

Vanavond speelt Frank Deleu opnieuw een beiaarconcert in het Belfort.