Dertig jaar geleden stond Kevin Coyne op het grote podium van Rock Torhout. Ik heb hem toen geïnterviewd voor Knack. Hij had het vooral over de kracht die van de mensen uitgaat. Daarom vond hij rock-'n-roll ook het beste muziekgenre dat er bestaat. Hij had net de elpee Babble uitgebracht, gebaseerd op het leven van twee kindermoordenaars: Mira Hindley en Ian Bradie. Hij was gefascineerd door dat tweetal. Niet dat hij hun daden goedkeurde, maar ze inspireerden hem om songs over de liefde te schrijven. Dat soort invalshoeken is hij ook in zijn latere werk blijven gebruiken.

Zelf ben ik hem blijven volgen, maar zijn populariteit daalde in de jaren tachtig zienderogen. Dankzij zijn 'evergreen' Marlene kon hij af en toe nog op kleinere festivalletjes optreden, maar meestal moest hij zich tevreden stellen met kroegconcerten. Enkele maanden voor zijn dood in 2004 zagen we hem nog aan het werk in Het Manuscript in Oostende. We vreesden dus een beetje dat een tribute in de Stadsschouwburg te hoog gegrepen was.

Dat was evenwel buiten de Bruggelingen gerekend. De parterre van de Stadsschouwburg zat goed vol en ook op de balkons zat er volk. Patrick Riguelle zei dat hij Kevin Coyne voor het eerst aan het werk zag in diezelfde Stadsschouwburg, in 1976. Toen woonde ik nog niet in Brugge. Hij heeft hier wel nog eens op een binnenschip aan de Kruispoort opgetreden, maar sla me dood wanneer.

Het was een Coynewaardige tribute, waarin niet alleen hulde gebracht werd aan Kevin Coyne als zanger en liedjesschrijver maar ook als tekenaar en als mens. Brendan Croker, die jarenlang met hem op tournee ging, opende de avond met een song van Bukka White, een van Coynes favoriete blueszangers, en Open up the Gates uit Wild Tiger Love. Hij was heel keurig uitgedost, met das en witte schoenen, en maakte daar wat grapjes over. Later op de avond had hij het ook over Coynes voorliefde voor de komiek Frank Radle, die hij met hem deelde. Helemaal op het einde kwam Croker zelfs op met een bordje 'Frank Radle for Pope'.

Na Crokers introductie kwam de band op scène: Jon Langford op gitaar, Werner Steinhauser op drums, Wreckless Eric op (bas)gitaar, Amy Rigby aan het klavier en Robert Coyne, zoon van, ook op gitaar. Ze vlogen erin met Blame it on the night en zouden de komende uren een 'best of' van de betreurde meester brengen. Af en toe nodigden ze een 'special guest' uit, zoals Eric Vandenbroeck, die heel overtuigend Jackie and Edna en House on the Hill zong. Of Eugene Coyne, een andere zoon, met o.m. Day to Day en I confess (uit Babble).

Op het podium ging het er heel Coyneaans aan toe, heel losjes, met veel (inside) humor, maar vooral met veel liefde voor Kevin (geen Johnny). De beste Coynevertolker was ongetwijfeld Frans Joseph Goof, 'The Emperor' genoemd door de anderen, die Lunatic vertaalde als Zonderling, Terpentine als Terpentijn en Pretty Park als Prachtig Park. Goofs manier van zingen, met veel ongecontroleerde bewegingen, deed mij het meest denken aan de concerten van Coyne die ik meemaakte, en ook zijn stem was doordrenkt van terpentijn. Voor mij een verrassing, die Goof.

Die stem! Als er één iets opviel gisteravond, was het wel dat Coyne een uniek stemgeluid had, misschien wel zijn handelsmerk. Hoewel Jon Langford en Wreckless Eric hun best deden om Coynes songs zo perfect mogelijk te zingen, konden we toch moeilijk die rauwe vocalen van Kevin wegdenken. Ook Patrick Riguelle zong enkele songs mee of a capella of in duet met Amy Rigby. Laten we maar niet zeuren: hij deed dat uitstekend.

Kortom, deze Tribute was zeker een volwaardig eerbetoon aan deze onderschatte artiest uit Derby die in de VS zo goed als onbekend is gebleven. Ook hier heeft Kevin Coyne om een of andere reden niet bereikt wat hij kon bereiken. Ik denk weleens dat hij zonder de invloedrijke artikels van Peter Cnop nooit zou zijn 'ontdekt'. Ik herinner me een optreden van hem tijdens de Paulusfeesten in Oostende. Geert Hoste (toen nog relatief onbekend) was daar ook. "Op wat trekt dat nu?" zei hij. "Er kan toch niemand bestaan die zoiets mooi vindt?"

Les goûts et les couleurs… Ik heb in elk geval heel erg genoten van dit concert en heb zo het gevoel dat het publiek ook wel heel tevreden was. Marlene als bis viel wel wat tegen, vond ik, maar er was duidelijk heel hard gewerkt aan de samenstelling van het repertoire en de voorbereiding van dit concert.

(JM)