Een poos geleden belandde de debuut-cd van Surrealistic bij de redactie. Op Mutations of a Modern Age staan elf tracks, waarvan zes nieuwe songs. De overige vijf stonden al op een demo-cd, maar werden opnieuw opgenomen en hier en daar wat bijgewerkt. Mutations of a Modern Age is allerminst onze eerste kennismaking met de groep. Eerder bespraken we de demo (zie hier) en niet eens zo heel lang geleden zag onze medewerker ze aan het werk in 't Opkikkertje (zie hier) We wisten dus vooraf dat we met Mutations of a Modern Age de werelden van Moonspell en Type O Negative, maar tegelijk ook die van Anne Clark, Joy Division of Led Zeppelin zouden binnentreden. Wave met metalinvloeden. Surrealistic zit daar ergens tussenin. Ze onderbrengen bij de gothic of dark metal zou onheus zijn, maar ze als new wave bestempelen is al even onterecht. Daarvoor heeft het Brugs-Blankenbergse kwartet te veel metalen ballen.

Surrealistic opent met een gimmick. Miami Special is voor tachtig percent schatplichtig aan geleende Arabische gezangen. Een ruig gitaargeluid komt als een Amerikaanse tank het bedoeïenenfeestje verstoren, terwijl zangeres Sofie Vannoote oproept tot een hallucinante trip. Enfin, zo begrijpen we de paddestoelenparabel die ze de woestijn in predikt. Er zijn er die zich voor minder een fatwa op de hals haalden. Miami Special lijkt niet meer te zijn dan een wat (te) lang uitgelopen entree voor de cd en vloeit pas na een dikke twee minuten over in het ondertussen lokale culthitje Green Acid Party. We moeten onwillekeurig denken aan Siouxsie, maar evenzeer aan Anne Clark, wanneer de slepende zanglijn ons dreigt te hypnotiseren. Ondertussen doen een knappe drumpartij, een diep donderende basklank en ledzeppeliniaans gitaargegrom hun uiterste best om een sfeer van dreiging en vervreemding te creëren. Het blijkt een geslaagde formule die Surrealistic blijft herhalen, ook in de volgende negen tracks op Mutations of a Modern Age. Psychedelica met ballen, metal met morfine.

Ook het frequent gebruik van samples en het gebrom en getjirp van een vintage synth zijn vaste ingrediënten op de schijf. Dat ze hierin vrij ver durven gaan, bewijst het korte PcyPc, waarin ten volle gekozen wordt voor de low frequency oscillator van een synth en het geluid van claustrofobische ademhaling. Dat ze maar oppassen dat Darth Vader straks niet met de copyrights gaat lopen… Pas veel later lezen we op hun site dat het eigenlijk gaat om een sample uit 2001 - A Space Odyssey van Stanley Kubrick.

Bij het tien minuten durende Deficit kregen we even de indruk dat de groep zich al op Lowlands waant en van het podium weigert te stappen. Vooral dan omdat de song misschien net iets te weinig om het lijf heeft en we al voor ze halverwege is zin krijgen om naar het volgende nummer te zappen. We worden evenwel beloond voor het wachten door het knappe Octopussy. Een beklijvende riff en een leuke dynamiek in de song door de breaks en de ritmewissels. Ook de finale van het nummer dat na de fade-out nog eens terugkomt geeft cachet. Nice! Vanaf Barcode Blues 2.0, de achtste track op de schijf, werkt Surrealistic naar een climax toe. Red Road Detour en Yellow vs Brown zijn duivelse pareltjes en als afsluiter worden we uit trance gehaald door het vlijmscherpe, energieke Dissection.

Mutations of a Modern Age is een prima debuut met enkele beklijvende hoogtepunten, een constante duistere klank en een bijzonder fraaie beheersing waardoor de spanning bijna de hele tijd te snijden is. Knap! Het verwondert ons dan ook niet dat Surrealistic ook al internationale aandacht genoot. Dit jaar komt een compilatie-cd uit op het Engelse White Label, waarop Licking the Fuchsia zal staan.

(PL)

Mutations of a Modern Age werd in eigen beheer uitgebracht en is te koop op de optredens. Prijs: tien euro. U kan ook bestellen via e-mail : jens.van.hollebeke@telenet.be. Een aantal tracks zijn ook voor te beluisteren via de website(s) van Surrealistic: www.myspace.com/surrealisticband of www.surrealistic.be .