In de cultuurwereld zijn veel meer bekende Bruggelingen actief dan ik voor mogelijk hield. Dat weet ik dankzij de tentoonstelling Made In Bruges van fotograaf Jan Darthet. Dat 'bekend' zullen ze zelf wel met een korreltje maagzout nemen, maar hun ijdelheid smacht toch naar méér. Het is overigens niet omdat hun knipselarchief beperkt is gebleven tot enkele kopietjes uit de Kroniek van Sint-Andries of, laten we breed gaan, het Brugsch Handelsblad, dat ze niet miskend zijn buiten de stadsgrenzen. Uiteindelijk gaat deze tentoonstelling niet zozeer om het BV-schap van de geportretteerde, zei Darthet deze week nog in een MAG-interview, maar om de integere portretten.

Integer is de laatste jaren een ijdel woord geworden, daarom zoek ik de échte betekenis even op in van Dale : onschendbaar, rechtschapen, antoniem: corrupt. Ik neem aan dat Jan rechtschapen bedoelt, m.a.w. eerlijk, deugdzaam, oprecht. Welnu, dat zijn ze, die foto's, gestileerd maar toch recht-voor-de-raap. Neem Patrick Hoet, gefotografeerd door het glas van een trendy zonnebril, zo duister dat je hem nauwelijks herkent. Of Paul De Wispelaere, geportretteerd als zijn levende schaduw.

Van velen wist ik niet eens hoe ze eruit zagen : Karel Ingelaere, Nico Lannoo, Xavier Vanneste, Peter Quijo, Dominique Persoone, Gert De Mangeleer, Geert Van Hecke. Darthets liefde voor de gastronomie als cultuuruiting dampt uit zijn foto's, de geur van zelfgebakken deeg prikkelt je neusharen. Of neen, het is gewoon een croque-monsieur die langs mijn neus scheert terwijl ik naar Grazzhoppa, Raymond van het Groenewoud en Pieter Aspe zit te kijken in het Concertgebouwcafé. Met de champagne op de tafel. Jammer dat ik er niet bij kon zijn op de openingsreceptie, met al dat Brugs vernuft in levenden lijve.

Darthet heeft wel een voorkeur voor halve koppen, heb ik gemerkt, al ben ik er niet uit of de linker- of de rechterhelft ook van betekenis verschillen. Van Marec en Sam Lowyck bijvoorbeeld, krijgen we de rechterhelft te zien (vanuit hun standpunt bekeken), Bieke Hoet en Raymond zijn fotogenieker langs hun linkerhelft. Klaas Verplancke kiekt dan weer beter in profiel.

Uiteraard zegt de houding van de geportretteerden ook heel wat : de zelfzekere Geert Hoste, borst vooruit, versus de veeleer bescheiden Grazz, die zijn hoofd onder een hiphopperspetje verbergt. De hautaine look van Kurt Van Eeghem en de haast schuchtere blik van zijn broer Marc. Geert Van Hecke glimt als de wijnglazen die voor hem staan, Kurt Defrancq en Patrick Hoet verbergen zich in het donker.

Jan Verhaeghe had ik niet herkend, met die vlieg in zijn oog. Bart Moeyaert staart naar de hemel. Peter Slabbynck heeft zijn knuffel voor zijn kruis hangen, symbool van de zachtzinnige Angry Middleaged Man. Zijn schoonbroer Benoît Van Innes laat zijn hoofd zweven boven een van zijn tekeningen, Pieter Aspe laat de Blankenbergse zeelucht door zijn haren waaien. Frederik-Lucien De Laere vraagt zich af : "Ben ik nu de populairste dichter van de stad of moet Christine D'Haen eerst sneuvelen?"

De foto's hebben allemaal hetzelfde rechthoekige formaat. Ze horen bij elkaar als één familie, eigenlijk zouden ze een front moeten vormen. Maar de bekendsten zijn al uitgeweken. Alleen Raymond houdt het hier langer vol dan overal elders.

Op de schoorsteen in De Raaklijn liggen ook nog enkele losse foto's. Van Chris Dusauchoit, Frank Deleu, Alex Calmeyn, Ralph Bonte, Jaak Fontier, Urbain Alpain, Yves Roose… Elsje Helewaut ontbreekt. Misschien een exclusiviteitscontract afgesloten met Greta Buysse?

Vincent VG

Made in Bruges, fototentoonstelling van Jan Darthet in de Biekorffoyer, het Concertgebouwcafé en Boekhandel De Raaklijn, tot 31 december