Op 11 juli jongstleden overleed de Brugse dichteres Melanie op 33-jarige leeftijd. Ze kon het leven niet meer aan en pleegde zelfmoord in het Lappersfortbos. Haar hele leven lang had ze gezocht naar woorden om haar leven zin te geven. Als ze haar gedichten voordroeg op poetry-slams (b.v. in de Charlatan in Gent) hield ze haar publiek in de ban door niets dan zichzelf te tonen. Ze maakte indruk met haar gedichten, maar was te bescheiden en te verlegen om de complimentjes en de aanmoedigingen die ze kreeg naar waarde te schatten. Ze wilde vooral creatief bezig zijn. Zo was ze ook actief betrokken bij de opstart van de Lastige Bruggeling. Ze organiseerde een benefiet waarop diverse kunstuitingen van plaatselijke artiesten aan bod kwamen. Ze kon mensen motiveren die anders nooit uit hun schulp kwamen met hun creaties. Zelf schreef ze gedichten. Slechts enkele ervan werden tijdens haar leven gepubliceerd. Op initiatief van haar vrienden willen we Melanie hier postuum eren door elke week een miniatuurtje van haar op MAG te plaatsen. We hebben al een hele verzameling, maar misschien hebt u er thuis ook wel enkele liggen die een groter publiek verdienen. Ze zijn welkom. Ook zijn we nog op zoek naar enkele geluidsfragmenten (onder meer van een radio-uitzending op Studio Brussel waarin ze gedichten voorlas).
ACHROMATISCHE HOLTES
Als zeloot van eenzaamheid
met de enkele nood
de wuftheid van 't leven
te domesticeren
Noodruftig loochenend
geruchten van de ondergang
ben ik tot de leegheid bekeerd
Ze woekert door de kamers
bevangt elke adem tot ik
als gastriloog elk betoog uitstel
Ongegeneerd brult de lege maag
achromatische holtes uit een
vorig bestaan die me
losbandig toelachen
M.
|