Quartier Bricolé wordt ‘Labo voor design met wortels’. Meer info: www.tapisplein.be.

Zo hardnekkig ze erop toezagen niet op hun adem te trappen op hun ep 'Same Stars we shared' en de mini-cd 'TBC', zo lang duurde het concert donderdagavond in de Magdalenazaal. De passage van Amatorski in Brugge, één van de dertig tussenhaltes van hun lopende tournee, lokte net geen volle tribune. Het was geen klassiek rockconcert, want als toeschouwer werd je ondergedompeld in een auditief multimediaal gebeuren: beelden gleden over, kliefden door en vermengden zich met het viertal dat twee jaar geleden op Humo's Rock Rally voor het eerst zijn neus aan het venster stak. Heel even waande ik me in New York, in The Factory, waar Velvet Underground in de sixties een gelijkaardige truc uithaalde om het publiek bij de les te houden.

Tattoed Boy From Birkenhead: “Pas nu hoor je onze vroegere sound ook op de radio”

“It’s a beautiful day for crying”, houdt Daniël Bultinck vol op ‘Make no sound’ en zijn stem schippert tussen parlando en zingen. Hij is nog steeds de vocalist van Tattoed Boy From Birkenhead, het Brugs-Beernemse rockgezelschap waarvan wij al jarenlang vermoedden dat het in de nevelen van de tijd was opgelost. Echter, vijf jaar na de ‘Sunset’-ep blaken ze weer van leven dankzij de vijf nummers die samen de ep ‘The saddest thing about me is you’ vormen. “We hebben ons ingespannen om een nieuwe babyboom op gang te brengen”, lacht Nick Sabbe. “Bij ons thuis zijn er twee mondjes bijgekomen en ook Tom en zijn vrouw hebben twee kindjes gekocht.”

Woensdagavond speelde het Nationale Toneel uit Den Haag de dernière van ‘Midzomernachtsdroom’ in de Stadsschouwburg. Shakespeares verhaal uit de zestiende eeuw kreeg een eenentwintigste-eeuwse injectie, maar regisseur Theu Boermans bleef toch steken in de ouderwetse gewoonte om er een lange, veel te lange voorstelling van te maken.

Ook al loopt ‘Intouchables’ al weken in de zalen, toch zat de blauwe zaal van Cinema Lumière afgelopen zondagnamiddag zo goed als vol voor deze grappige, warme langspeelfilm. Voor hun prent baseerde het regisseursduo Olivier Nakache en Eric Toledano zich op de autobiografische roman ‘Le second souffle’ van Philippe Pozzo di Borgo. In dit boek vertelt di Borgo hoe hij als van kin tot tenen verlamde aristocraat (gespeeld door François Cluzet) een vriendschappelijke band opbouwt met de uit de banlieue afkomstige Senegalees Driss, die net uit de gevangenis ontslagen is.

Onder de noemer ‘De Week van Eigen Kweek’ zet Studio Brussel een week lang muziek van eigen bodem op het menu. Tijdens een show in de Ancienne Belgique in Brussel op maandag 6 februari stellen Arid, Tim Vanhamel, Luc Van Acker en Selah Sue bovendien hun poulains voor op Studio Brussel.  Arid, dat onlangs afscheid nam van zijn publiek, kiest voor Transcoder, de alternatieve rockband rond zanger-tekstschrijver Jan Van Acker, die vorig jaar nog op de Red Rock Rally speelde en in de studio aan de slag is gegaan met Luc Van Acker. Wie er komende maandag niet bij kan zijn in onze hoofdstad kan De Poulains volgen op Studio Brussel. Ook Canvas doet zijn duit in het zakje en wijt er op zondag 12 februari vanaf 22u.25 een uitzending aan. Op zaterdag 3 maart speelt Transcoder overigens in de Ma/Z samen met Maze en Kapitan Korsakov. (svv)

Lang voor de vakbonden opriepen om vandaag te staken, hadden de Brugse cultuurhuizen al beslist om op maandag 30 januari geen voorstellingen of concerten te programmeren. Ook morgen 31 januari valt er niets te beleven in Brugge, maar de musea zijn dan wél open.

Een anonieme kunstenaar heeft tijdens de nacht van zon- op maandag bovenstaand kunstwerk van Jan Verhaeghe in de Werfstraat aangepakt.  Klacht neerleggen tegen onbekenden, Jan, en de dader achteraf een proces aandoen. Kan veel opbrengen! UPDATE: de ingreep was een actie van KleinVerhaal.

Zijn de Kransky Sisters echt zo kierewiet als ze eruitzien? Geen idee. Zelfs na het optreden zondagavond in de Stadsschouwburg, bleven ze hun rolletje spelen in de inkomhal, waar ze bij wijze van merchandising cd’s en theedoeken verkochten.  Knettergek, met een verbluffende muzikale creativiteit, hadden ze even ervoor de ene hit na de andere gebracht in de theaterzaal, met instrumenten als een tuba, een zingende zaag, tamboerijntjes en andere attributen zoals… een wc-borstel. Toen deze kapotgespeeld was, zochten ze een nieuwe in de zaal. Samen met Topology (o.l.v. Robert Davidson) zorgden ze voor een hilarische show. (Foto: Patrick Stieperaere)

Een kleine week geleden uitte (jm) op deze site (zie MAG, 23 februari) nog zijn twijfels over Viktor Lazlo. Hij was er niet gerust in dat deze Frans-Belgische zangeres zich zou kunnen waarmaken als Billie Holiday in haar programma 'My name is Billie Holiday' waarmee ze thans op tournee is door Vlaanderen. Zaterdagavond trok ik goedgemutst - ik had niet voor niets onlangs in de solden bij Damart een waarlijk prachtige muts in thermolactyl gekocht - naar de Stadsschouwburg om aldaar te ontdekken of die twijfels gegrond waren.

Vrijdagavond was er eindelijk weer eens iets te doen in Het Entrepot.  Afgezien van de workshops en de fuiven, gebeurt daar nauwelijks iets.  Voor de zevende editie van TANK werden Lien Buysens en Koen Aelterman van het prille kunstenblad Druks als curator aangesteld. Zij nodigden op hun beurt een twintigtal kunstenaars uit om in de ateliers op de eerste verdieping van Het Entrepot hun werk voor te stellen. De meesten kozen voor een tentoonstelling, maar er waren ook performances en optredens.

Donderdagavond brachten Jan Decorte & B’Rock de (semi-)opera ‘Indian Queen’ van Henry Purcell in het Concertgebouw. Na ongeveer 25 minuten viel de voorstelling stil. Sigrid Vinks, die als ‘toneelmeester’ het verloop van het verhaal leidde, wist duidelijk niet wat ze moest doen en het publiek dacht dat dit oponthoud bij het geheel hoorde (want “die Jan Decorte, die is me er eentje”). Tot artistiek directeur Jeroen Van Acker uit zijn zitje opstond en de zaal verliet. Even later liet hij weten dat er een lichtpanne was en dat er een korte pauze ingelast zou worden. 

Vorige week kregen we een bericht van ene Tom D. in onze mailbox: “Toen ik gisteren in Antwerpen liep, zag ik dat er overal sjablonen geverfd staan op straat waarop een website staat vermeld (www.ohaat.be). Vandaag in Brugge kwam ik deze tags tegen aan het station en in de winkelstraat.” Heel erg verontrustend, vond Tom D. en zeker een onderzoek waard. We zijn toen eens gaan kijken in de omgeving van het station en in de winkelstraten, maar hebben er geen tags opgemerkt. Hoewel Tom D. deze mail wellicht ook naar andere media gestuurd heeft, hebben we geen enkel persbericht erover gelezen (maar we kunnen ook niet alles lezen).